می گویند انقلاب ها فرزندان خود را می خورند. در ایران فرزندان انقلاب پیش از خورده شدن به فکر خوردن پدران خود افتاده اند. با موفقیت انقلاب اسلامی افرادی که در آن زمان  سی سال و اندی سن داشتند و تجربه چندانی نداشتند اکثر پست های سیاسی و مدیریتی مملکت را به دست گرفتند در حالی که کوچکتر ها به سپاه و بسیج و کمیته و ... پیوستند

از ایران گرفته که برخی آقای کروبی را کاندیدای دریافت جایزه صلح نوبل کرده بودند تا انگلستان که تونی بلر را کاندیدای این جایزه کرده بودند. ده ها شخصیت جهانی از کشورهای مختلف کاندیدای دریافت این جایزه بودند اما تنها کسی که اصلا صحبتی از او به میان نیامده بود آقای باراک حسین اوباما بود.

اين مطلب مقاله آقاي دكتر عماد افروغ است كه نظر به تطابق آن با شرايط مملكت آن را در وبلاگ خود منعكس مي كنم

 تفکری به صورت نرم، ​ آهسته و گام به گام جریان یافته که هم انقلاب را از درون تهی می​کند و هم نیروهای باسابقه و استخوان​ خرد کرده انقلابی را یکی پس از دیگری از صحنه سیاست خارج می​کند. در فرمایشات حضرت امام در «منشور روحانیت» این جریان در قالب نوعی تحجر و جمود که ظاهراً به نام دفاع از ولایت خود را مطرح می​کند تعریف می​شود، اما به یقین این جریان با مفهوم عقلی و کلامی ولایت‌فقیه بیگانه است. امام خمینی(ره) از این جریان با تعابیر مختلفی مانند جمودگرایی، مارهای خوش خط‌وخال، ​ ولایتی​های دیروز و انجمن حجتیه​ای​ها یاد می‌کند. این جریان بنا بر عواملی نفوذ بیشتری پیدا کرد و به تدریج تفکر ضدفلسفی و ضدعقلی خود را بر عرصه حیات سیاسی و اجتماعی جامعه و بر نیروهای انقلابی تحمیل کرد.